نخستين دانشمندي كه محيط زمين را محاسبه كرد. مبناي كار او اندازهگيري عرض جغرافيايي و فاصلهٴ ميان اسوان و امحره1 بود، با فرض اين كه بر يك نصفالنهار قرار دارند (نتيجه: طول محيط زمين 252,000 اِسْتاد، يا اگر استاد را معادل 5/157 متر، 24,662 ميل بگيريم، در آن صورت قطر زمين معادل 7850 ميل ميشود، يعني فقط 50 ميل كمتر از ميزان واقعي قطر قطبي!). نقشهٴ تازهاي از جهان براساس كار ديكايارخوس. او رسالهاي در سه كتاب دربارهٴ جغرافيا نوشت: (1) تاريخ جغرافيا، (2) جغرافياي رياضي و فيزيكي، (3) اطلاعات مقدماتي براي تهيهٴ نقشه، و جغرافياي توصيفي، شامل يادداشتهاي اقتصادي و نژادي. كتابي دربارهٴ ستارگان كه فهرستي از ستارگان نيز ضميمهٴ آن بوده بدو منسوب است.
او بنيانگذار گاهشناسي علمي يونان باستان بود و درعين حال يك زبانشناس ممتاز به شمار ميرفت.2 شاهكار او در اين زمينه مطالعهاي در كمدي قديم آتن بود.
كونون3
كونون ساموسي، در جواني، پيش از ارشميدس درگذشت. هندسهدان و منجم يوناني. او هفت كتاب دربارهٴ نجوم نوشت، حاوي مشاهدات نجومي كلداني دربارهٴ كسوف و خسوف. بدينسان راه را براي هيپارخوس هموار ساخت. او از مشاهداتش در ايتالياي جنوبي و سيسيل تقويمي تدوين كرد كه طلوع و غروب ثوابت و پيشبينيهاي جوي در آن ارائه شده بود. او در مقاطع مخروطي مطالعه كرد. كتاب چهارم مخروطات آپولونيوس براساس كار كونون تأليف شده است. او يكي از صور فلكي، يعني ذوائب برنيس4 (گيسوان برنيكه) را به افتخار همسر بطليموس سوم، ملقب به اورگتس (نيكوكار)، موسوم ساخت (سلطنتش از 247 تا 222).
آپولونيوس
آپولونيوس اهل پرگا5 در پامفيليه6، كه در نيمهٴ دوم قرن در اسكندريه برآمد، احتمالاً در حدود 262 زاده شده بود. رياضيدان. معاصر جوانتر اراتوستنس و ارشميدس. او رسالهاي دربارهٴ مخروطات نوشت كه يكي از بزرگترين آثار علمي باستان است. از هشت كتاب (387 قضيه!) دربارهٴ مخروطات، چهار كتاب اول حاوي گزارش منظمي است از نتايجي كه قبلاً به وسيلهٴ